ආදරේ කියලා අපි හිතනදේ ඇත්තටම ආදරේ වෙන්නත් පුළුවන් නොවෙන්නත් පුළුවන්.  ඒනිසාම ඒ ආදරේමද කියල දැන ගන්නකන් අපි ගොඩක් වෙලාවට අපේ හැගීම් හංගගෙන ඉන්නවා. තවත් විටක අතීත අත්දැකීමක් නිසා හිතේ තියනදේ කියන්නැතුව ඉන්නවා. තවත් වෙලාවක ඒ ඇත්තටම ආදරේ වුනත් වෙන කෙනෙක්ගෙ උරුමය නිසා හිත හංගගෙන ඉන්නවා. ඒ හැම අවස්තාවකම හේතුසහගතයි.

ඒ වගේම අපි නිකමටවත් නොහිතන දෙයක් ආදරේ වෙන්නත් පුළුවන්. හදිස්සියේම ඇවිත් හදිස්සියේම යන්නත් පුළුවන්, නොයන්නත් පුළුවන්. මේ ජීවිතේ හරිම පුදුමාකාරයි. හරිම අවිනිශ්චිතයි. ඒනිසා ගෙවෙන හැම මොහොතක්ම ආදරෙන් ගතකරන්න. ජීවිතේ මොනදේ දුන්නත් ජීවිතේට ආදරේ දෙන්න.

අපේ කතාව

ලොවට හොරා දුටු සිහිනයේ

ඇවිද ගියා අපි වෙරළ දිගේ

බොඳව ගියත් පා සටහන් වැලිතලයේ

පවසන්නම් මුළු ලොවට ඇසෙන්නට

වෙන්කළ දෙහදක කතන්දරේ

ක්ෂිතිජ ඉම තෙක් සාගරේ
ඉගිල ගියා අපි හිතුමතේ
සිඳ දමුවත් ඒ සොඳුරු පියාපත්
පවසන්නම් මුළු ලොවට ඇසෙන්නට
වෙන්කළ දෙහදක කතන්දරේ

අතරමංවී සිහිනයේ
සැරිසැරුවා මම ජීවිතයේ
තනිවුණු හදවත ගැහෙන තුරාවට
පවසන්නම් මුළු ලොවට ඇසෙන්නට
වෙන්කළ දෙහදක කතන්දරේ



ඡායරූපය: පණ්ඩුල බස්නායක

වෙරළ කොන හිඳ ඇයට ගැයු ගීතය

වෙරළ කොන හිඳ
ඇයට ගැයු ගීතය
සුළඟ ගෙනයාවි ඈතට
ඇයට නොඇසෙන තරම් ඈතට
කියන්නට බැරි නිසා
සිත නැගුනු සිතිවිලි
සටහනක් තබමි වෙරළේ
හමු වූ දිනක කියන්නට
පෙම් කල බව ඇයට
ඈ කවුද කියන්නටවත්
නොදැනසිටි කාලයක

ඡායරූපය: ලිවිදුල් විතාරණ

තණ්හා, රතී, රඟා බැලුවෙමි

සුරජ්, විමලේ හා සිරි;
ජීවිතේ තුන්පළක ජීවත්වන
මිතුරන් තිදෙනෙක්.

තහනම් ආදරයක්,
පෙරුම් පුරනා පෙම්වතෙක්,
තිදරු පියෙක්.

ගුණසිංහපුර ඉඳන්
චලෙයි වලට
රෝද තුනක නාන්න ගිහින්

විමලේ අහුලපු සර්පයා

චලෙයි ඉඳන් කොළඹ එමින්

දැන් කයි, දැන් කයි

සිරිගේ හිත තර්ක කරයි

විමලෙගෙ හිත ඉස්තීරයි

සුරාජ්ගෙ හිත අපැහැදිලියි

එක යුද්ධයක් ඉවරයි
තව යුද්ධයක් කරමින්
අනිත් යුද්ධය නෙත් මානයේ

එහේ මිනිස්සුත් එහෙමයි
මෙහෙ මිනිස්සුත් එහෙමයි
වෙනසක් නෑ

"ආනන්ද, සර්පයා දුටුවාද?"

කාටවත් ඒ දෙබස මතකද?

කවුරුන් විසින් කාටද?